Vorige week een film opgezet. Een engelse documentaire genaamd 'the coconut revolution'.In de film wordt getoond hoe de lokale bevolking van het eiland Bougainville zich verzet tegen de vernietiging van het landschap. Ter plaatse is namelijk gedurende een tweetal decennia (1967-1988) de koperertsmijn Panguna geëxploiteerd. De erts werd aan het oppervlakte gewonnen en bracht grote veranderingen aan in het landschap. Op het laatst bedroegen de afmetingen ca. 7 km2 met een maximale diepte van 500 meter. Met de mijn werd het jachtterrein van de lokale bevolking vernietigd. Het werd duidelijk dat de eigenaar niets deed om het effect van de activiteit op de omgeving te compenseren of te beperken. De rivier in de omgeving raakte ernstig verontreinigd met de zware metalen die vrijkwamen bij de ontginning: kwik, koper, lood en arsenicum. Het water werd zo vervuild dat niets meer leeft in de rivier. Dit zal waarschijnlijk nog vele tientallen jaren zo voortduren.
Van de 3 miljard USD winst die het bedrijf maakte is niets teruggevloeid naar de lokale bevolking.
Na een mislukte onderhandeling over een schikking besloot Frances Ona, het lokale dorpshoofd, tot sabotage van de inrichting. Met effect, niet lang erna werd de activiteit gestaakt. De werknemers van het bedrijf ontvluchtte het eiland, al het materieel achterlatend. Het materieel dat overigens eerst werd vernietigd zodat het niet kon worden gebruikt. Dachten ze.
Wat ontstond gedurende een lange periode van totale isolatie van de buitenwereld, aangebracht door de regering van Papoea Nieuw Guinea (PNG) omdat ze lastig bleven op het eiland, was een reeks van innovaties. Innovaties die de eilandbewoners moesten ontwikkelen om te overleven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten