Ter introductie

Ik zie de aanwezigheid van de mens op aarde als iets tijdelijks. Dat wij slechts passanten zijn en dat wij geen permanente sporen van onze aanwezigheid moeten nalaten. Dat wij de aarde met respect behandelen. Maar niet iedereen denkt zoals ik want het blijkt dat we, op globale schaal, een collectieve arrogantie hebben door te denken dat de aarde er alleen voor ons is, vrij om te gebruiken zonder echt rekening te houden met haar andere bewoners.

De aarde kan volgens mij niet worden vernietigd, in ieder geval niet door de mens. De mens kan wel zichzelf vernietigen door haar eigen leefomgeving om zeep te helpen. En daar wordt hard aan gewerkt jammer genoeg. Het is een complexe probleemstelling met ingrediënten als (recht op) welvaart en globalisering. Per saldo worden de natuurlijke bronnen zo zwaar belast dat de grens van zelfherstel flagrant wordt overschreden met totale uitputting als eindresultaat. Er is een groeiend politieke besef dat het proces omgekeerd moet worden. Echter, een breed draagvlak om verregaande maatregelen te nemen ontbreekt vooralsnog.
Gelukkig ontstaat in brede maatschappelijke echelons tegengeluid.

Ik ben erg begaan met de natuur en de evenwichten die er in plaats hebben. Ik interesseer me enorm in het ontstaan en ontwikkeling van de aarde. Ik ben me ervan bewust dat we slecht tijdelijke passanten zijn op aarde. Het misstaat ons door zo'n beslag te leggen op de aardse bronnen en leefomgevingen voor plant en dier.



"We can‘t solve problems by using the same kind of thinking we used when we created them".

Albert Einstein (1879-1955)

Review The Coconut Revolution

Vorige week een film opgezet. Een engelse documentaire genaamd 'the coconut revolution'.In de film wordt getoond hoe de lokale bevolking van het eiland Bougainville zich verzet tegen de vernietiging van het landschap. Ter plaatse is namelijk gedurende een tweetal decennia (1967-1988) de koperertsmijn Panguna geëxploiteerd. De erts werd aan het oppervlakte gewonnen en bracht grote veranderingen aan in het landschap. Op het laatst bedroegen de afmetingen ca. 7 km2 met een maximale diepte van 500 meter. Met de mijn werd het jachtterrein van de lokale bevolking vernietigd. Het werd duidelijk dat de eigenaar niets deed om het effect van de activiteit op de omgeving te compenseren of te beperken. De rivier in de omgeving raakte ernstig verontreinigd met de zware metalen die vrijkwamen bij de ontginning: kwik, koper, lood en arsenicum. Het water werd zo vervuild dat niets meer leeft in de rivier. Dit zal waarschijnlijk nog vele tientallen jaren zo voortduren.

Van de 3 miljard USD winst die het bedrijf maakte is niets teruggevloeid naar de lokale bevolking.
Na een mislukte onderhandeling over een schikking besloot Frances Ona, het lokale dorpshoofd, tot sabotage van de inrichting. Met effect, niet lang erna werd de activiteit gestaakt. De werknemers van het bedrijf ontvluchtte het eiland, al het materieel achterlatend. Het materieel dat overigens eerst werd vernietigd zodat het niet kon worden gebruikt. Dachten ze.

Wat ontstond gedurende een lange periode van totale isolatie van de buitenwereld, aangebracht door de regering van Papoea Nieuw Guinea (PNG) omdat ze lastig bleven op het eiland, was een reeks van innovaties. Innovaties die de eilandbewoners moesten ontwikkelen om te overleven.