Ter introductie

Ik zie de aanwezigheid van de mens op aarde als iets tijdelijks. Dat wij slechts passanten zijn en dat wij geen permanente sporen van onze aanwezigheid moeten nalaten. Dat wij de aarde met respect behandelen. Maar niet iedereen denkt zoals ik want het blijkt dat we, op globale schaal, een collectieve arrogantie hebben door te denken dat de aarde er alleen voor ons is, vrij om te gebruiken zonder echt rekening te houden met haar andere bewoners.

De aarde kan volgens mij niet worden vernietigd, in ieder geval niet door de mens. De mens kan wel zichzelf vernietigen door haar eigen leefomgeving om zeep te helpen. En daar wordt hard aan gewerkt jammer genoeg. Het is een complexe probleemstelling met ingrediënten als (recht op) welvaart en globalisering. Per saldo worden de natuurlijke bronnen zo zwaar belast dat de grens van zelfherstel flagrant wordt overschreden met totale uitputting als eindresultaat. Er is een groeiend politieke besef dat het proces omgekeerd moet worden. Echter, een breed draagvlak om verregaande maatregelen te nemen ontbreekt vooralsnog.
Gelukkig ontstaat in brede maatschappelijke echelons tegengeluid.

Ik ben erg begaan met de natuur en de evenwichten die er in plaats hebben. Ik interesseer me enorm in het ontstaan en ontwikkeling van de aarde. Ik ben me ervan bewust dat we slecht tijdelijke passanten zijn op aarde. Het misstaat ons door zo'n beslag te leggen op de aardse bronnen en leefomgevingen voor plant en dier.



"We can‘t solve problems by using the same kind of thinking we used when we created them".

Albert Einstein (1879-1955)